ΠΑΤΗΡ ΘΗΣΕΑΣ +07/02/2006

«Να γελατε... γιατι δεν γελατε; Μου αρεσουν τα παιδια γιατι κοντα τους γινομαι και εγω παιδι...» (π. Θησεας – Σαββατο 27/5/1995)

ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΜΕ ΤΟΝ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟ ΠΑΤΕΡΑ ΘΗΣΕΑ

Ο πατηρ Θησεας ηταν μια πραγματικα εικονα του Θεου. Εβλεπε κανεις τον Θεο μεσα απο τον γεροντα. Η αγαπη του, η συγκαταβατικοτητα του, η χαρα του, -καρποι του Αγιου Πνευματος-, τα ενοιωθε κανεις οταν τον συναντουσε, και ιδιως στο μυστηριο της εξομολογησεως. Θαρρεις πως ο χρονος σταματουσε οταν κανεις συνομιλουσε μαζι του, - απορροια της μεγαλης του αγαπης που ειχε για μας. Πραγματικα, ειχε και εχει μεγαλη αγαπη για ολα τα πνευματικα του παιδια, τοσο μεγαλη, που ελεγε: «Οι αγιοι και οι αγγελοι μας περιμενουν μετα φανων και λαμπαδων στον Ουρανο. Τι καλο νά’μαστε ολοι μαζι, μαζι με τον Χριστον μας! Ο παραδεισος για μας εγινε» (απο τη συναξη της 10/12/1994).

Οταν εφυγε απο το Ιδρυμα Αναπηρων, οπου για πολλα χρονια ακουραστα λειτουργουσε, δεν σταματησε την ποιμαντικη του διακονια, αλλα για 10 ακομα περιπου χρονια, μαζευε τα πνευματικα του παιδια στο εξομολογητηριο στο σπιτι του, καθε εβδομαδα, μιλωντας για επικαιρα πνευματικα θεματα.

Για τις δοκιμασιες ελεγε, οτι ο σκοπος της δοκιμασιας ειναι να ανοιξουμε τα φτερα μας, να παμε στον ουρανο, γιατι για εκει πλαστηκαμε. (Σαββατο 17/12/1994): «Δοκιμασια ειναι η ζωη μας εδω, που πρεπει να τη χρησιμοποιησουμε για να ερθουμε κοντα στον Θεο». Ως ανθρωπος δοκιμασμενος, λογω της αναπηριας του, με ολα τα δυσαρεστα επακολουθα που λιγο πολυ ολοι οι αναπηροι και τα ατομα με ειδικες αναγκες εχουν περασει, οπως τα πολλα χειρουργεια, φαρμακα, κ.ο.κ. ... Η οικογενεια να ειναι διασκορπισμενη στις τεσσερις γωνιες του οριζοντα κυριολεκτικα και συναμα βυθισμενη οικονομικως, χωρις βοηθεια απο κανεναν –δυστυχως-... . Μονο να βαλει κανεις στο μυαλο του και να προσπαθησει νοερως εστω για λιγο να ζησει αυτα –αλλα πραγματικα μεσα του-, θα μπορεσει να κατανοησει τη βαρυτητα της δοκιμασιας αυτης: της α να π η ρ ι α ς. Ως λοιπον ανθρωπος δοκιμασμενος, ηξερε πως να νουθετησει, να παρηγορησει, και να ενισχυσει καποιον που πασχει, οχι μονο απο αναπηρια σωματικη, αλλα ασφαλως και απο ψυχικη-πνευματικη αναπηρια, που ειναι και η σοβαροτέρα, οπως συχνα μας τονιζε ο γέροντας. Θα θεσω ως παραδειγμα πατρικης αγαπης και στοργης τα εξεις λογια του σε τεταπεινωμενον εξομολογουμενον στις 18/3/1995 – στοργη, αγαπη και ενδιαφερον που λιγο-πολυ ολα τα πνευματικα του παιδια εχουν βιωσει και αποκομισει...:

« Κουράγιο παιδί μου, σε έχω μέσα μου... δεν μπορώ να σου κάνω τίποτα, αλλά σε σκέφτομαι... Τί έχεις καλό μου παιδί; Τί είναι; Πές μου...... ... Καταλαβαίνω... φέρε μου το πετραχήλι να σου διαβάσω μια ευχή...»

Προκειται για προσωπικες στιγμες μεταξυ του γεροντα και του εξομολογουμενου και φυσικα δεν νομιζω να χρειαζονται σχόλια...

Συνεπης σε ολες τις ακολουθιες – ψαλτης και παπας μαζι- λατρευε τον Αγαπημενο του, και προτυπο της ζωης του Ιησου Χριστο, μαζι με ακουραστη βοηθο, συζυγο και (!) νεωκορο πρεσβυτερα του. Καθε πρωι με τη προσευχη στα χειλη, θυμαμαι, λιβανιζε με τη πρεσβυτερα του το ταπεινο υπογειο που του ειχε παραχωρησει το Ιδρυμα Αναπηρων, διδοντας εις οποιον τον εβλεπε, το προτυπο του καλου, γεματου αγαπη ιερεα και, συναμα, εμπνεοντας εμπιστοσυνη και δια μυστηριακου τροπου πηγη ελξης σε καθε πονεμενη ψυχη. Ο καθενας, δηλαδη, εβλεπε τον αγαθο, χωρις ιδιοτελεια και εμπαθεια λευίτη – αναγνωριζε με αλλα λογια κανεις απο τα βαθη της ψυχης του, τον πραγματικον ποιμενα, και κατοπιν αναζητουσε οπως η «ελαφος τας πηγας των υδατων» την ιαση της ψυχης του δια της εξομολογησεως- ητοι δια της προσωπικης επαφης με τον ιδιο Τον Θεο – μεσω αυτου του πραγματικου ποιμενα: του απλου και ταπεινου ιερεα: του πάτερ Θησέα. Ο πάτερ Θησέας ήταν με αλλα λογια η ψυχη μας, ήταν ο δικος μας ανθρωπος, που ηξερε τα βαθη της ψυχης μας και τον εμπιστευόμασταν απολυτα στη ζωη μας. Γιατι;

Γιατι, απλουστατα ηταν δοχειο της χαριτος του Θεου, γεματος απο αγαπη και καλωσυνη, συγκαταβατικοτητα και κατανοησην. Ετσι τον γνωρισα και εγω στο Ιδρυμα, και αυτον και την πρεσβυτερα του. Η οποια αμεσως με αγαπησε και παντοτε με καλουσε να βοηθησω στο ψαλτηρι και ας μην ηξερα – η υπακοη μου ομως αυτη με ωφελησε αργοτερα οταν ο ιδιος ο γεροντας, –ενθυμουμενος μια παλαια επιθυμια μου σχετικα με την ιερωσυνη-, με καλεσε στο αξιωμα της ιερωσυνης και μαλιστα στην τιμημενη θεση του: στο Ιδρυμα Αναπηρων. Ως ενθυμιο αυτης της πρωτης επαφης με αυτους τους αγίους ανθρωπους – απο τους λιγους που συναντα κανεις στον κοσμο -, κρατω το μικρο βιβλιαρακι της Θειας Μεταληψεως που η ιδια η πρεσβυτερα μου ειχε δωρησει. Αλλα και πολλα αλλα που κατοπιν μου εδωσαν με ολη τους την αγαπη. Απορουσα, βεβαια, τί μου εβρισκαν, αλλα εκανα υπακοη!.

Ως λειτουργος ηταν παντοτε γεματος αγαπη και ο λογος του πηγαζε απο τα γεματα αγαπη του Θεου βαθη της ψυχης του. Αυτη η αγαπη τού εδινε τη δυναμη και λειτουργουσε τοσο ωραια και κατανοητα (πολλα μας τα εξηγουσε), και εκηρυττε τοσο κατανοητα. Αυτη η αγαπη τού έδινε τη δυναμη και στεκοταν όρθιος τοσες ωρες, κανοντας Προσκομιδη, Μεσονυκτικο, Ορθρο, Θεια Λειτουργία, Κηρυγμα, Εξομολογηση, αλλα και ό, τι άλλο μπορουσε να προκυψει, κουβαλωντας το παραλυτο ποδι του πρησμενο (απο τις πολλες ωρες) μεσα στον μηροκνημοποδικο κηδεμονα που φορουσε, και τον καθετηρα με τον ουροσυλλεκτη να ειναι γεματος απο ουρα και συχνα να του προκαλεί ουρολοιμωξεις. Και, όμως! Δεν ένοιωθε για εμάς την παραμικρή κούραση. Ιδίως στις Λειτουργίες.

Πολλα θαυματα και θεραπειες εγιναν κατα τη πολυχρονη παραμονη του στο Ιδρυμα που διακονουσε. Τοσο της ψυχης οσο και του σωματος: Τα αναθηματα που βρισκονται σημερα στην εικονα της Ζωοδοχου Πηγης στο τεμπλο του ναου ειναι αφιερωσεις πιστων και ασθενων απο τοτε. Προσωπικα, εχει βοηθησει εμενα και την οικογενεια μου απο πολλες αρρωστιες. Την πρεσβυτερα βοηθησε και «καθαρισαν» καποιες κυστες στη μητρα. Τα παιδια απο χτυπηματα επικινδυνα και απο ψηλους πυρετους, ελυτρωθησαν απο τον κινδυνο χαρις στις προσευχες του γεροντα. Μια φορα, του ανεφερα πως επανειλειμενα ειχα αιμα στα κοπρανα και μου ειπε φυσικότατα, πως θα περασει μονο του και να μη μπλεξω σε γιατρους. Οντως εγινα γρηγορα καλα και αργοτερα συνηδειτοποιησα πως ειχε γινει καποια θαυματουργικη θεραπεια. Διοτι ο π. Θησεας τα ελεγε τοσο φυσικα... το θαυμα για εκεινον ηταν κατι το φυσικο. Επομενο ηταν αλλωστε αφου καθημερινα ζουσε το θαυμα της παρουσιας του Χριστου στη ζωη του.

Οταν κανεις εχει μικρα παιδια, δεν καθεται ουτε μερα ουτε νυκτα. Οι αναγκες των παιδιων δεν λογαριαζουν γιορτη, Λειτουργία, Μ. Εβδομαδα, κλπ. Ποσες και ποσες φορες δεν μου δινουν δυναμη οι ευχες του γεροντα να λειτουργησω και να μη πεσω κατω απο την αδυναμια – ιδιως οταν τυγχαινει να ειμαι και αρρωστος. Και θυμαμαι πως μου ελεγε οτι το ειχε ζησει και αυτος αυτο: Παρόλο την κουραση και την αναπηρια του, λειτουργουσε ορθιος ωρες ολοκληρες ωσαν να μην ειχε κανενα προβλημα...

Για τα παιδια, ο π.Θησεας, ελεγε οτι ειναι δωρα του Θεου. Το παιδι θελει τη μανα του, και οχι υλικα αγαθα. Να μη περιφρονουμε, ελεγε, τις εργασιες για τα παιδια μας και να θελουμε να γινουνε υπαλληλοι στη καρεκλα. Ο γεροντας αγαπουσε πολυ τα παιδια. Χαιρόταν οταν τα πνευματικα του παιδια εκαναν πολλα παιδια. Μέχρι τελευταια στιγμη της ζωης του ηθελε να βλεπει τα παιδια – ιδιως τα μωρα, διοτι οπως ελεγε ο ιδιος το παιδι ειναι εικονα Θεου και προοριζεται να γινει ανθρωποθεος (Φεβ. 1997). Παροτρυνε τα ζευγαρια να κανουν πολλα παιδια και συχνα εβλεπε πώς ήταν τα παιδια πριν κάν συλληφθουν ή γεννηθουν- σημαδι της Θειας Χαριτος που ενοικουσε μεσα του. «Οταν ο Θεος στελνει παιδι, στελνει και τα απαιτουμενα για να συντηρηθει στη ζωη, γι’αυτό να εμπιστευόμαστε τα παιδια μας στην Πρόνοιά Του», μας ελεγε συχνα ο π. Θησέας. Επίσης μας τόνιζε πως, η μητερα σωζεται δια της τεκνογονιας με τροπο που εμεις δεν καταλαβαινουμε. Είναι μυστηριο: την καθαριζει ο Θεος δια μυστηριακου τροπου – εφοσον, βεβαια, μεγαλωνει κατα Θεον τα παιδια της. Σωζεται απο τα πολλα παιδια που δεχεται να κανει με τη συνεργια του Θεου, απο τις δοκιμασιες και την κουραση που επωμιζεται να τα μεγαλωσει και με ολα τα προβληματα που επιφερει η ανατροφη τους.

Αν και ο πολυς κοσμος, ακομα και απο τον χωρο της εκκλησιας, βλεπουν την πολυτεκνη οικογενεια ως βαρος της κοινωνιας, ιδιως εαν μεγαλωνει και παιδια με ειδικες αναγκες, -και ειναι αυτο ενας ακομη μεγαλος σταυρος για την οικογενεια αυτη, α ν τ ι θ ε τ α, ο μακαριστος γεροντας (και ευτυχως και αλλοι διακριτικοι και με πολυ αγαπη πατερες), χαιρόταν με τον ερχομο καθε παιδιου, βεβαιος, οτι και για αυτο εχει προνοησει για ολα ο Θεος και δεν θα του λειψει τιποτε. Μας το τονιζε μαλιστα πολλες φορες αυτο, δια να μην στενοχωριομαστε και ανησυχουμε.

Ασφαλως και παροτρυνε τα πνευματικα του παιδια που δεν ειχαν τον οικογενειακο φορτο, να βοηθουν τις πολυτεκνες οικογενειες – αλλα για να κανει κανεις κατι τετοιο, πρεπει να το ζει, να το θελει και να αγωνιζεται συνειδητα να απαλλαγει απο τα οποια παθη του, εμπιστευομενος την ζωη του στον Θεο, δια της υπακοης στον πνευματικον του πατερα. Θελει κουραγιο και δυναμη να σηκωσει κανεις μερος απο τη δοκιμασια και τον σταυρο του αδερφου του. Ωστόσο, ενας καλος λογος, ελεγε ο γεροντας, μια συντροφια, αποτελει πολλες φορες σημαντικη βοηθεια στην κουρασμενη και κλεισμενη σε ενα σπιτι πολυτεκνη μητερα..., αλλα και σε καθε ανθρωπο γενικα που σηκωνει καποια δοκιμασια. Και αυτο ειναι η ουσια της πραγματικης ελεημοσυνης, οπως μας την συνιστουσε ο π. Θησεύς, την οποια μας παροτρυνε να την προσφερουμε –με αυτο, ομως, το νοημα-, και στους αναπηρους αδερφους μας. Γιαυτο το σκοπο τα πνευματικα του παιδια φτιαξαμε μια Ομαδα προσφορας και αγαπης και βοηθουσε ποτε αναπηρους, ποτε πολυτεκνους, και γενικα οποιον εβρισκε οτι ειχε καποια αναγκη. Δεν αρκει, μας ελεγε, ο π.Θησέας, να δινουμε ενα ποσό σε καποιον που εχει αναγκη –μπορουμε ασφαλως να το κανουμε- αλλα δεν αρκει μονο αυτο. Πλην ομως, στην ουσια, τον εν αναγκη ευρισκόμενον αδελφόν μας πρεπει να τον πλησιασουμε, να του πουμε εναν καλο λογο, να τον εξυπηρετησουμε σε κατι που ενδεχομένως να χρειάζεται και να μη μπορει απο μονος του να το επιτυχει..., να του κανουμε συντροφια, κ.ο.κ. --- με αλλα λογια να τον κανουμε να μην νοιωθει μονος, δηλαδη μοναξια, αλλα, πως υπαρχουν συνανθρωποι του που τον δεχονται οπως ειναι, τον εκτιμουν, και θελουν να του κανουν συντροφια. Ετσι, μονο, ο αδερφος μας που βρισκεται σε καποια αναγκη, θα μπορει να δει την εικονα του Θεου μεσα μας, δηλ. απο την ανιδιοτελη μας αγαπη προς εκεινον, και να ζητησει ελευθερα και αβιαστα ο ιδιος να πλησιασει τον Θεο επειτα. Θα ηταν με αλλα λογια περιττο, να μιλησουμε για τον Θεο σε καποιον που εχει μιαν αναγκη, αν δεν του δειξουμε την αγαπη του Θεου για το πλασμα Του, μεσα απο τα εργα αγαπης και προσφορας που με την Χαρη Του θα κανουμε. Μονο ετσι, ο αδελφος μας, θα παψει να λεει το ευαγγελικο «άνθρωπον ούκ έχω», και θα λεει πια με βεβαιοτητα πως «άνθρωπο πια έχω» και πως υπαρχει πραγματικα Θεος. Γιατι θα βλεπει την αγαπη του Θεου γι’αυτον, μεσα απο το γεματο καλωσυνη και αγαπη ενδιαφερον μας για τη ζωη του.

Και ετσι, απλα, θα μπει μεσα στο νοημα της πνευματικης ζωης, θα αρχισει σιγα-σιγα να εξομολογειται, να εκκλησιαζεται, να κοινωναει και να γινει ενα συνειδητο μελος της εκκλησιας του Χριστου, με απωτερο σκοπο μία καλυτερη ποιότητα ζωής σημερα γι’αυτον, και τελικα, τη σωτηρια της ψυχης του στην Βασιλεια των Ουρανων.

Ο π. Θησεας μας διαβεβαιωσε επανειλημενα πως οταν θα

φυγει απο αυτη τη ζωη, θα ειναι πιο πολυ κοντα μας με τις

προσευχες του και θα μπορει να μας προσφερει

περισσοτερα. Θα ερχεται και στο Ιδρυμα, θα ειναι διπλα

μας και θα προσευχεται στον Θεο για την σωτηρια της

ψυχης μας. Αμην._

_______________________________________________________________

(Επιμέλεια π. Αναστάσιος και πρεσβυτέρα Κων/να) 

(Αυτά βρίσκονται και στο βιβλίο που έχει τυπωθεί για τον π. Θησέα από το Φιλανθρωπικό Σωματείο "Οι φίλοι του ΕΚΑ")